Bandırma’da eşi tarafından öldürülen Hazal Alpyörük davasında adalet arayışının ve yaşanan trajedinin öyküsünü keşfedin.”HAZAL SAHİPSİZ KALDI” başlıklı makalemizde, Bandırma’da geçtiğimiz yıl yaşanan trajik bir olayı ele alıyoruz. Üç aylık hamileyken eşi tarafından, 97 yerinden bıçaklanarak öldürülen Hazal Alpyörük’ün davası, adalet arayışının her geçen gün daha da zorlaştığını gösteriyor. Bu yazıda, Hazal’ın hikayesini, adalet mücadelesinin geldiği noktayı ve toplum olarak üzerimize düşen sorumlulukları inceleyeceğiz. İnsani değerlerin sorgulandığı bu dönemde, sahipsiz kalan bir hayatın ardındaki acı gerçekleri ortaya koyarak, benzer durumların bir daha yaşanmaması için neler yapılması gerektiğini tartışacağız. Hazal gibi kaybedilen her hayat için, sesimizi yükseltmenin önemini vurgulamak elzem.
Geçtiğimiz yıl Bandırma’da yaşanan ve büyük bir infiale neden olan Hazal Alpyörük davası, ailesinin ve toplumun desteği olmadan karanlık bir köşeye itildi. Üç aylık hamileyken eşi tarafından 97 yerinden bıçaklanarak hayatını kaybeden Hazal, sadece kendi yaşamını değil, gelecekteki umutlarını da kaybetmiş oldu. Davanın gelişmeleri, kurbanın durumu ve toplumun tepkisi üzerine gerçekleştirilmesi gereken çalışmalar, olayın sadece bir cinayet değil, aynı zamanda kadın cinayetleri ve kadına yönelik şiddetle mücadelede bir dönüm noktası olabileceğinin altını çizmektedir. Ancak, HAZAL SAHİPSİZ kalarak adalet arayışında yalnız bırakılmıştır. Bu durum, benzeri olaylara karşı toplumun duyarlılığını artırmak ve kadın cinayetleriyle mücadelede daha etkin adımlar atılması gerektiğini ortaya koymaktadır.
HİÇ KİMSE YOKTU
Hazal, yaşadığı acılarla birlikte toplumun dikkatini çekme çabası içindeydi ama ne yazık ki bu çabası karşılık bulmadı. Olaydan sonra, Hazal Alpyörük’ün davası sahipsiz kaldı. Bu durum, sadece Hazal için değil, pek çok kadının maruz kaldığı benzer vakalar için de endişe verici bir durum. HAZAL SAHİPSİZ olmanın getirdiği yalnızlık, bu tür trajedilerin üstesinden gelmeyi zorlaştırıyor.
Acılı ailesi, Hazal’ın hatırasını yaşatabilmek için adalet arayışını sürdürse de, yeterli destek ve dayanışma bulamamış olması yürek parçalayıcı. Toplumun bu tür olaylara karşı daha duyarlı olması ve mağdurların yanında durması gerektiği bir kez daha gözler önüne seriliyor. Sessiz kalmak, bu tür trajedilerin bir parçası olmayı sürdürecektir ve bu da başta Hazal olmak üzere birçok kadının yaşadığı çaresizliğin artmasına neden olmaktadır.
Bireyler, toplumsal cinsiyet eşitliği ve kadına yönelik şiddetle mücadelede yanıt bekleyen birer ses olmalıdır. Hazal’nın adı, duyulmayı bekleyen tüm kadınlar için bir sembol haline geldikçe, bu tür olayların yaşanmasını önlemek için daha çok şey yapılması gerekmektedir.
